اسم دستگاه های بدنسازی با تصویر و مشخصات کامل
بدنسازی و تمرینات ورزشی از جمله فعالیت‌هایی هستند که امروزه طرفداران زیادی پیدا کرده‌اند. برای دستیابی به بهترین نتایج و تقویت گروه‌های عضلانی مختلف بدن، استفاده از تجهیزات و دستگاه بدنسازی به امری ضروری تبدیل شده است. این دستگاه‌ها با طراحی‌های خاص و قابلیت‌های متنوع به کاربران امکان می‌دهند تا عضلات مختلف را هدف قرار دهند و به صورت مؤثرتر و اصولی‌تر تمرین کنند.
در این مقاله، ما به معرفی جامع و کامل اسم دستگاه‌های بدنسازی خواهیم پرداخت. هدف ما این است که به شما کمک کنیم تا با دستگاه‌های مختلف موجود در باشگاه‌های ورزشی و کاربرد هر یک آشنا شوید. همچنین، تصاویری از دستگاه‌ها و توضیحاتی درباره نحوه استفاده از آنها ارائه می‌دهیم تا انتخاب و استفاده از این تجهیزات برای شما آسان‌تر شود. علاوه بر این، لیست قیمتی تقریبی از این دستگاه‌ها ارائه خواهد شد تا اطلاعات به‌روزی در مورد قیمت‌های موجود در بازار نیز داشته باشید.
اسم دستگاه‌های بدنسازی با تصویر
چقدر با اسم دستگاه های بدنسازی آشنا هستید؟ قصد داریم در این بخش به معرفی این دستگاه‌ها به همراه تصاویر و همچنین کاربرد آنها بپردازیم. پس با ما همراه باشید.
تردمیل | Treadmill
تردمیل یکی از شناخته‌شده‌ترین وسایل باشگاهی برای راه رفتن و دویدن است. این وسیله یک تسمه متحرک دارد که با تنظیم سرعت، امکان پیاده‌روی، دویدن آهسته یا دویدن با شدت بیشتر را فراهم می‌کند. در بعضی مدل‌ها می‌توان شیب سطح را نیز تغییر داد. عضلات اصلی درگیر شامل عضلات چهارسر ران، همسترینگ، سرینی و ساق هستند. برای تشخیص تردمیل از روی تصویر، وجود یک سطح تسمه‌ای بلند، کنسول جلویی و دستگیره‌های دو طرف آن مهم‌ترین نشانه‌ها هستند.
یک نکته مهم این است که ظاهر تردمیل‌های خانگی و باشگاهی ممکن است از نظر اندازه و امکانات متفاوت باشد، اما ساختار پایه آنها یکسان است. بنابراین اگر در تصویر سطح متحرک پهن، نمایشگر و دسته‌های جانبی را دیدید، احتمال زیادی دارد که وسیله موردنظر تردمیل باشد.
دوچرخه ثابت | Stationary Bike
دوچرخه ثابت برای تمرین هوازی با الگویی مشابه رکاب‌زدن استفاده می‌شود. صندلی، فرمان و پدال‌ها مهم‌ترین اجزایی هستند که از روی تصویر به تشخیص آن کمک می‌کنند. عضلات چهارسر ران، همسترینگ، ساق و سرینی در رکاب‌زدن فعال هستند. در مدل‌های نشسته، پشتی صندلی نیز وجود دارد و بدن در وضعیت راحت‌تری قرار می‌گیرد؛ در مدل‌های اسپینینگ، فرم وسیله به دوچرخه جاده نزدیک‌تر است. اگر تصویر وسیله‌ای را می‌بینید که پدال‌ها در قسمت پایینی قرار دارند اما تسمه یا سطح دویدن ندارد، احتمالاً با دوچرخه ثابت مواجه هستید. وجود زین نیز یکی از سریع‌ترین راه‌های تشخیص آن از الپتیکال است.
الپتیکال | Elliptical
الپتیکال یا اسکی فضایی با دو پدال بزرگ و معمولاً دو دسته متحرک شناخته می‌شود. حرکت پا روی مسیر بیضی‌شکل انجام می‌شود و دست‌ها نیز می‌توانند هم‌زمان با پاها حرکت کنند. این وسیله بیشتر برای تمرین هوازی و درگیری هم‌زمان پایین‌تنه و بالاتنه استفاده می‌شود. نبود تسمه دوار مانند تردمیل و وجود دو پدال بلند و دسته‌های متحرک، مهم‌ترین نشانه‌های ظاهری آن هستند. یکی از اشتباهات رایج، مقایسه الپتیکال با دوچرخه ثابت صرفاً به دلیل وجود دو پدال است. در الپتیکال، پدال‌ها مسیر رفت‌وبرگشتی و بیضی‌شکل دارند و معمولاً دسته‌هایی برای حرکت دست نیز دیده می‌شود.
پرس سینه | Chest Press
پرس سینه برای تمرین عضلات سینه استفاده می‌شود. در مدل‌های دستگاهی، کاربر روی صندلی می‌نشیند و دسته‌ها را از مقابل بدن به سمت جلو فشار می‌دهد.
عضلات سینه و پشت بازو بیشترین نقش را دارند و سرشانه جلویی نیز در حرکت مشارکت می‌کند. وجود صندلی با پشتی و دو دسته در مقابل قفسه سینه، از نشانه‌های اصلی برای تشخیص آن است. پرس سینه را نباید با فلای اشتباه گرفت. در پرس، دست‌ها عمدتاً به سمت جلو هل داده می‌شوند؛ اما در فلای، دست‌ها از طرفین به سمت یکدیگر نزدیک می‌شوند. همین تفاوت مسیر حرکت، یکی از بهترین راه‌های تشخیص این دو وسیله است.
پرس پا | Leg Press
پرس پا برای تمرین پایین‌تنه طراحی شده و یکی از وسایل اصلی تمرین عضلات پا در باشگاه است. بسته به مدل، کاربر روی صندلی یا سطحی مایل قرار می‌گیرد و صفحه بزرگی را با پاها به جلو فشار می‌دهد. چهارسر ران، همسترینگ و عضلات سرینی در این حرکت درگیر هستند. صفحه بزرگ روبه‌روی پاها و صندلی یا پشتی مایل، مهم‌ترین ویژگی‌هایی هستند که از روی تصویر می‌توان تشخیص داد.
در برخی مدل‌ها مسیر حرکت صفحه نسبت به بدن افقی یا مایل است، اما وجود سطح بزرگ برای قرار دادن کف پا تقریباً همیشه شاخص اصلی آن است. اگر در یک تصویر صفحه‌ای بزرگ مقابل پاها می‌بینید، احتمالاً با پرس پا روبه‌رو هستید، نه جلوپا.
اسمیت | Smith Machine
اسمیت از یک هالتر تشکیل شده که روی ریل‌های عمودی یا نزدیک به عمودی حرکت می‌کند. همین ریل‌ها باعث می‌شوند ظاهر آن با رک‌های معمولی یا نیمکت پرس متفاوت باشد. از اسمیت می‌توان برای حرکاتی مانند اسکات، پرس سینه و برخی حرکات سرشانه استفاده کرد. وجود هالتر ثابت‌شده روی دو ریل عمودی، واضح‌ترین نشانه تصویری این وسیله است.
اگر در تصویر هالتری می‌بینید که دو طرف آن به یک سازه فلزی متصل است و امکان حرکت آزاد به جلو و عقب ندارد، احتمالاً اسمیت است. این ویژگی آن را از رک اسکات معمولی که هالتر در آن آزادانه جابه‌جا می‌شود، متمایز می‌کند.
لت | Lat Pulldown
لت برای تمرین عضلات پشت و به‌خصوص زیربغل استفاده می‌شود. کاربر روی صندلی می‌نشیند، ران‌ها زیر پد قرار می‌گیرند و میله‌ای که بالای سر قرار دارد به سمت پایین کشیده می‌شود. اگر در تصویر یک صندلی، پد نگهدارنده ران و یک میله بلند در قسمت بالایی وسیله می‌بینید، احتمالاً با دستگاه لت روبه‌رو هستید.
تفاوت لت و سیم‌کش را می‌توان از ساختار آنها تشخیص داد. لت معمولاً برای کشش از بالا طراحی شده و اجزای مشخصی مانند میله بالایی و پد ران دارد؛ در حالی که سیم‌کش برای حرکات متنوع‌تر طراحی شده و نقطه اتصال کابل می‌تواند تغییر کند.
دستگاه کششی
برای افزایش انعطاف‌پذیری عضلات و کاهش خشکی بدن استفاده می‌شود. این دستگاه‌ها معمولاً به عنوان بخشی از روتین گرم کردن یا سرد کردن مورد استفاده قرار می‌گیرند و به جلوگیری از آسیب‌دیدگی کمک می‌کنند.
کراس اور | Cable Crossover
کراس‌اور معمولاً از دو ستون عمودی تشکیل شده که هرکدام یک سیستم کابل و قرقره دارند. کاربر می‌تواند ارتفاع دستگیره‌ها را متناسب با حرکت تغییر دهد. فلای سینه، حرکات پشت بازو، جلو بازو و بسیاری از تمرینات کششی با این وسیله قابل اجرا هستند. دو ستون روبه‌روی هم و کابل‌هایی که از دو طرف خارج می‌شوند، آن را به‌راحتی قابل شناسایی می‌کنند.
کراس‌اور از نظر ظاهری به برخی مدل‌های سیم‌کش شباهت دارد، اما دو ستون مستقل و فضای مرکزی بین آنها معمولاً نشانه مهمی برای تشخیص آن است. بنابراین در زمان بررسی تصویر، فقط به کابل نگاه نکنید؛ تعداد ستون‌ها نیز اهمیت دارد.
روئینگ | Rowing Machine
روئینگ یا دستگاه پارویی، حرکت کشیدن پارو را شبیه‌سازی می‌کند. کاربر روی صندلی متحرک قرار می‌گیرد، دسته را می‌کشد و هم‌زمان با خم و باز شدن زانوها و لگن، حرکت پارویی را انجام می‌دهد. در این تمرین عضلات پا، پشت، بازو و میان‌تنه درگیر می‌شوند. ریل بلند زیر صندلی و یک دسته متصل به کابل یا مکانیزم مقاومتی، ظاهر آن را از سایر تجهیزات هوازی متمایز می‌کند. مهم‌ترین نشانه روئینگ همان ریل کشیده‌ای است که صندلی روی آن حرکت می‌کند. به همین دلیل حتی اگر نمایشگر یا نوع سیستم مقاومتی مدل مشخص نباشد، معمولاً می‌توان آن را از روی فرم کلی شناسایی کرد.
سیم کش | Cable Machine
سیم‌کش به‌جای محدود شدن به یک حرکت مشخص، امکان اجرای تمرینات مختلف را با استفاده از کابل و دستگیره‌های گوناگون فراهم می‌کند. ارتفاع کابل نیز در بسیاری از مدل‌ها قابل تنظیم است. به همین دلیل ممکن است یک سیم‌کش در تمرین سینه، پشت، سرشانه یا بازو استفاده شود. وجود کابل، قرقره و دستگیره قابل تعویض، مهم‌ترین مشخصه آن است.
برای تشخیص سیم‌کش، به نقطه اتصال کابل توجه کنید. اگر کابل از یک ستون عبور می‌کند و ارتفاع آن قابل تغییر است، احتمالاً با یک سیستم سیم‌کش طرف هستید. همین ویژگی باعث شده این وسیله برای اجرای طیف گسترده‌ای از حرکات کاربرد داشته باشد.
میز لاری | Preacher Curl Bench
میز لاری برای تمرین جلو بازو استفاده می‌شود. بخش مشخص این وسیله یک پد شیب‌دار است که بازو روی آن قرار می‌گیرد و حرکت جلو بازو با دمبل یا هالتر انجام می‌شود. وقتی یک صندلی همراه با پد بزرگ و شیب‌دار در جلوی آن می‌بینید، احتمال زیادی دارد که وسیله موردنظر میز لاری باشد.
مزیت اصلی فرم میز لاری این است که بازو روی پد ثابت می‌شود و اجرای حرکت ساختار مشخص‌تری پیدا می‌کند. به همین دلیل ظاهر پد جلویی، بهترین سرنخ برای تشخیص آن از نیمکت‌های معمولی است.
جلوپا | Leg Extension
جلوپا برای تمرین عضلات چهارسر ران استفاده می‌شود. کاربر روی صندلی می‌نشیند و ساق پاها را پشت یک پد قرار می‌دهد؛ سپس با باز کردن زانوها، پد را به سمت بالا حرکت می‌دهد. وجود صندلی، پشتی و یک پد در قسمت جلوی ساق، شکل ظاهری این وسیله را مشخص می‌کند. این ساختار باعث می‌شود جلوپا با پرس پا اشتباه گرفته نشود.
تفاوت این دو نیز قابل تشخیص است. در جلوپا، بدن روی صندلی ثابت است و قسمت متحرک نزدیک ساق قرار دارد؛ در پرس پا، صفحه بزرگ روبه‌روی هر دو پا قرار می‌گیرد و کاربر آن را با فشار پا جابه‌جا می‌کند.
شکم خلبانی | Captain’s Chair
شکم خلبانی با دو تکیه‌گاه برای ساعد، دسته‌های کناری و معمولاً یک پشتی شناخته می‌شود. کاربر ساعدها را روی پد قرار می‌دهد و با بالا آوردن زانوها، عضلات شکم را درگیر می‌کند. این وسیله معمولاً فاقد صندلی معمولی است و پاها آزاد هستند. همین ویژگی آن را از بسیاری از تجهیزات نشسته برای تمرین شکم متمایز می‌کند. اگر دو پد برای ساعد و دو دسته در ارتفاع بالاتنه وجود داشته باشد و قسمت نشیمنگاه معمولی دیده نشود، احتمالاً شکم خلبانی است.
فیله | Back Extension
فیله یا دستگاه پشت‌پا/کمر برای تمرین عضلات زنجیره خلفی بدن استفاده می‌شود. در مدل‌های رایج، پاها در قسمت پایین ثابت می‌شوند و بدن روی یک سطح یا پد قرار می‌گیرد. بسته به مدل، عضلات فیله کمر، سرینی و همسترینگ درگیر می‌شوند. وجود سطح شیب‌دار یا پدهای نگهدارنده پا و فرم مخصوص قرارگیری تنه از نشانه‌های ظاهری آن است.
در زمان تشخیص، بهتر است به محل قرارگیری پاها و زاویه سطح بدن توجه کنید. فرم این وسیله ممکن است بین مدل‌های مختلف تفاوت داشته باشد، اما ساختار نگهدارنده پا و فضای آزاد برای خم و راست شدن تنه معمولاً ثابت است.
فلای | Pec Deck / Chest Fly
فلای برای تمرین عضلات سینه طراحی شده است. در مدل رایج، کاربر روی صندلی می‌نشیند و دست‌ها یا ساعدها روی پدهای مخصوص قرار می‌گیرند و به سمت یکدیگر حرکت می‌کنند. ظاهر پدهای کناری و صندلی مرکزی، مهم‌ترین نشانه تشخیص فلای است. مسیر حرکت دست‌ها نیز نسبت به پرس سینه متفاوت است و بیشتر روی نزدیک شدن دست‌ها به یکدیگر تمرکز دارد. اگر در تصویر دو پد عمودی در دو طرف بدن دیده می‌شود که با حرکت دست‌ها به سمت مرکز جابه‌جا می‌شوند، احتمالاً دستگاه فلای است. همین پدها یکی از مشخص‌ترین ویژگی‌های بصری آن هستند.
توپ تعادلی | Stability Ball
توپ تعادلی یک توپ بزرگ و انعطاف‌پذیر است که برای تمرینات تعادل، ثبات مرکزی و برخی حرکات کششی استفاده می‌شود. به دلیل سطح ناپایدار، عضلات مرکزی بدن برای حفظ وضعیت مناسب بیشتر درگیر می‌شوند. شکل کاملاً کروی و اندازه بزرگ، تشخیص آن را ساده می‌کند. این وسیله برخلاف تجهیزات بزرگ باشگاهی، می‌تواند برای تمرینات متنوعی در کنار سایر وسایل استفاده شود.
چطور اسم دستگاه‌های بدنسازی را از روی تصویر تشخیص دهیم؟
برای شناسایی یک وسیله در باشگاه، لازم نیست از قبل نام همه تجهیزات را بدانید. چند ویژگی ظاهری معمولاً سرنخ کافی به شما می‌دهد. اول به مسیر حرکت نگاه کنید. وسیله‌ای که صفحه بزرگی برای فشار دادن با پا دارد، ساختار متفاوتی با وسیله‌ای دارد که یک میله از بالای سر به سمت پایین کشیده می‌شود.
بعد سراغ صندلی و پدها بروید. وجود پد نگهدارنده ران، نشانه مهمی برای تشخیص لت است؛ در مقابل، یک پد شیب‌دار بزرگ جلوی بدن می‌تواند نشانه میز لاری باشد. تعداد کابل‌ها و ستون‌ها هم اهمیت دارد. یک ستون با کابل و دستگیره قابل تنظیم معمولاً به سیم‌کش نزدیک است، در حالی که دو ستون روبه‌روی هم، احتمال کراس‌اور بودن وسیله را بیشتر می‌کند.
در نهایت به بخش متحرک اصلی توجه کنید. در تردمیل تسمه حرکت می‌کند، در روئینگ صندلی روی ریل جابه‌جا می‌شود، در الپتیکال پدال‌ها مسیر بیضی دارند و در اسمیت، هالتر روی ریل حرکت می‌کند. برای مثال، اگر در باشگاه وسیله‌ای دیدید که یک صندلی، دو پد روی ران و یک میله بلند در قسمت بالایی دارد، لازم نیست اسم آن را حدس بزنید؛ ترکیب همین سه نشانه، آن را از کراس‌اور و سیم‌کش متمایز می‌کند.
یک روش کاربردی دیگر، توجه به نقطه تماس بدن با وسیله است. اگر دست‌ها روی دسته قرار می‌گیرند و بدن روی صندلی ثابت است، مسیر حرکت دست اهمیت بیشتری دارد. اگر پاها روی صفحه بزرگ قرار دارند، باید مسیر حرکت صفحه را بررسی کنید. اگر کابل و قرقره می‌بینید، محل اتصال و ارتفاع آن سرنخ اصلی خواهد بود. برای وسایل مشابه، بهتر است به یک ویژگی اکتفا نکنید. مثلاً وجود کابل به‌تنهایی به معنی سیم‌کش بودن وسیله نیست؛ کراس‌اور هم کابل دارد. چیزی که این دو را بهتر از هم جدا می‌کند، تعداد ستون‌ها و نحوه قرارگیری کابل‌هاست.
جمع‌بندی
اگر در باشگاه وسیله‌ای را می‌بینید و نامش را نمی‌دانید، ابتدا از روی تصویر و اجزای اصلی آن شناسایی را شروع کنید. صندلی، پد، کابل، دسته، صفحه فشار و مسیر حرکت معمولاً سرنخ‌های کافی هستند. برای پیدا کردن وسیله مناسب یک عضله مشخص، بخش دسته‌بندی بر اساس عضله هدف کاربردی‌تر است. اما اگر قصد خرید دستگاه بدنسازی دارید، بعد از شناسایی نام وسیله، مشخصات مدل دقیق را در صفحه محصول بررسی کنید؛ چون ظاهر مشابه لزوماً به معنی یکسان بودن ساختار، ابعاد یا امکانات دو مدل نیست.
اگر بین دو وسیله مشابه مردد هستید، به جای نام آنها، مسیر حرکت و اجزای اصلی را مقایسه کنید. برای مثال، صفحه بزرگ روبه‌روی پا نشانه پرس پا است، پد جلوی ساق به جلوپا اشاره می‌کند و میله بالای سر همراه با پد ران، نشانه‌ای از لت است.
سوالات متداول
اسم دستگاه‌های بدنسازی برای پا چیست؟
پرس پا، جلوپا، پشت پا و فیله از تجهیزات رایج تمرین پایین‌تنه هستند. هرکدام بخش متفاوتی از عضلات پا و زنجیره خلفی را بیشتر درگیر می‌کنند.
اسم دستگاهی که برای زیربغل استفاده می‌شود چیست؟
لت یکی از شناخته‌شده‌ترین وسایل تمرین زیربغل است. سیم‌کش و کراس‌اور نیز با انتخاب دستگیره و تنظیم ارتفاع کابل می‌توانند برای حرکات مختلف پشت و زیربغل استفاده شوند.
تفاوت لت و سیم‌کش چیست؟
لت معمولاً برای حرکت کشش از بالا طراحی شده و صندلی و پد نگهدارنده ران دارد. سیم‌کش ساختار منعطف‌تری دارد و امکان اجرای حرکات مختلف با کابل و دستگیره‌های گوناگون را فراهم می‌کند.
اسم دستگاهی که هالتر آن روی ریل حرکت می‌کند چیست؟
این وسیله معمولاً اسمیت یا Smith Machine نام دارد. هالتر آن روی ریل‌های ثابت حرکت می‌کند و برای حرکاتی مانند اسکات و پرس قابل استفاده است.
از روی عکس چطور نام یک وسیله باشگاهی را پیدا کنیم؟
به شکل صندلی، پدها، کابل‌ها، دسته‌ها و مسیر حرکت قطعات توجه کنید. ترکیب این ویژگی‌ها معمولاً امکان تشخیص وسیله را حتی بدون دانستن نام آن فراهم می‌کند.